Αφύσικα ζεστή και υγρή η αποψινή βραδιά. Περπατάω προς το κόκκινο χωράφι ακολουθώντας με το βλέμμα μου τον ολοστρόγγυλο θολό δίσκο στον ουρανό. Είμαι γεμάτη ένταση από τα δύσκολα της μέρας που έφυγε κι αυτό το αεράκι τα παίρνει όλα στη στιγμή με το χάδι του το μαγικό.

Σφιχτές προθεσμίες, επείγουσες αγορές, προγραμματισμός για ταξίδια που δεν μπορούν να αποφευχθούν, δουλειές που πρέπει να κλείσουν όμορφα, τεχνίτες που πρέπει να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους, οι σχολικές εξετάσεις της Ελισάβετ, μια έφηβη στα κάγκελα…Κι εγώ που πρέπει να τα συντονίσω όλα ιδανικά. Λέγεται και ισορροπία του τρόμου αυτό που ζω.

Το περπάτημα μου παίρνει φορτίο, το αεράκι έρχεται κατά ριπές και σπάει πάνω μου με κύματα ανείπωτης ελαφρότητας.

Παραδίνομαι στη μαγική του υπόσταση και σε ένα ξαφνικό άγγιγμα ευεξίας, επιταχύνω λίγο κι αφήνομαι σε μια αίσθηση τόσο γνώριμη στις πολύτιμες ώρες της μοναξιάς μου.

Η μουσική κατακλύζει το μυαλό μου με μια έντονη διάθεση καλοκαιριού κι οι σκέψεις καταποντίζονται στα τάρταρα αφήνοντας ένα ολόλευκο κενό.

Κάτω από ένα θολό φεγγάρι, μέσα από μια θολή ζωή καταφέρνω με τους τόσο προσωπικούς μηχανισμούς μου να απομονώνω την τοξικότητα…

Κι αυτό δεν είναι καθόλου λίγο.