Το μέλλον μας, ξυράφι κοφτερό

By 17/11/2017human stories

Tο κείμενο του Χρήστου Βακαλόπουλου πετάχτηκε ξαφνικά μπροστά μου, πάντα διαβάζω τις αναρτήσεις της Αναστασίας γιατί έχουν ουσία…Με χτύπησε σαν κεραυνός, ακούμπησε την πιο ευαίσθητη χορδή μου κι ας μην κατάλαβα ακριβώς τί μου συνέβη.

Κυνήγησα απνευστί κάθε του λέξη, ήξερα απ’ την πρώτη γραμμή ότι εδώ μέσα σήμερα θα συναντήσω τις πιο βουβές μου αλήθειες, τη μέχρι δακρύων καρδιά.

» Εφτά ολόκληρα χρόνια μαθαίναμε ο ένας τον άλλο να περιφρονεί τον τόπο του και να θαυμάζει ένα μυθικό τόπο, αποτελούμενο από συγκροτήματα ροκ, φοιτητικές εξεγέρσεις, ξεσπάσματα της κραιπάλης, ελεύθερες σχέσεις, πρίγκηπες της παρακμής, χιλιάδες παιδικές χαρές για μεγάλους. Μάθαμε να περιμένουμε κάτι και ξεμάθαμε να βλέπουμε τι γινόταν γύρω μας…Εμείς οι ίδιοι, στρατιώτες του μέλλοντος, βάλαμε ένα χεράκι ώστε να κρύψουμε την Ελλάδα για πάντα απ’ τους εαυτούς μας και σχεδόν την τελειώσαμε μέσα μας «

Το μέλλον μας, ξυράφι κοφτερό