Το μάθημα της Αυθεντικότητας

Οι φωτογραφίες που με κατέκλυσαν πρωί πρωί με βρήκαν στο κρεβάτι μου, ακόμα εγκλωβισμένη.

Η υπερκόσμια φύση αναποδογύρισε τη βαρυθυμία των τελευταίων ημερών, με βύθισε στη γαλήνια και αδιατάρακτη διάστασή της και μου ξαναθύμισε τις ύστατες αλήθειες για τη ζωή, τα μυστικά της όλα… Έτσι κάνει πάντα!

Ένα ταξίδι αστραπή στη Λευκάδα, πλημμυρισμένο με στιγμές εκστατικές.
Μέρες μελαγχολικές αλλά φωτεινές, τα σύννεφα που επιμένουν, η απεραντοσύνη του ουρανού κι η άφατη ηρεμία του τόπου.

Τις ξανακοιτάζω σήμερα μέσα από τις χαραμάδες της μνήμης, οι συμβολισμοί τους με συνεπαίρνουν.

Θυμάμαι τα πέρα από ρόλους ενοποιημένα κομμάτια μου, αυτά που ούτε προσδιορίζονται αλλά και ούτε μεταβάλλονται, θυμάμαι αυτό που είμαι και θα είμαι πάντα, αυτό από το οποίο μπορώ να πιαστώ όταν όλα τα ξέφτια θάχουν φύγει: Το μάθημα της Αυθεντικότητας

 

Chipping Away The Excess,
We Are What’s Left