To χρυσό ποτάμι

Δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από το χρυσό ποτάμι που θρόιζε στους ρυθμούς της ανθρώπινης ανάσας…Μου φάνηκε πως έκλεινε μέσα στο ζον φως του τις αναπνοές αυτού του κόσμου, τη συμπαντική νοημοσύνη ολόκληρη, τις αιώνιες πηγές της.

«Δεν επιλέγουμε τυχαία ο ένας τον άλλον.
Συναντάμε ανθρώπους που υπάρχουν ήδη στο υποσυνείδητό μας…» μου έγραψε ο Μάριος αργότερα καθώς ανταλλάσαμε ευχαριστίες για την ομορφιά που μοιραστήκαμε αυτό το θαυμαστό απόγευμα.

Ειδικά τώρα τον πιστεύω πιο πολύ από ποτέ!