The force of three

H γιορτή της Εφης δεν μπόρεσε να γιορταστεί νωρίτερα, και οι τρείς μας  ‘οδηγούσαμε’ με κόκκινο σχεδόν όλο το μήνα, με υποχρεώσεις που δεν έπαιρναν αναβολή… Το χθεσινό Σάββατο ήταν ήσυχο  για όλες μας κι η πολυπόθητη συνάντηση οργανώθηκε σε χρόνο dt έτσι ώστε να βρεθούμε από κοντά, ν’αναπνεύσουμε βαθιά και να ταίσουμε την αγάπη μας.

Συναντηθήκαμε στο κέντρο της πόλης νωρίς το απόγευμα, είχαμε ήδη συμφωνήσει να ξεφύγουμε από τα τετριμμένα απολαμβάνοντας τη συνάντησή μας μετά από τόσο καιρό, με ένα afternoon tea. Βρεθήκαμε να καθόμαστε στις αναπαυτικές πολυθρόνες του αθηναικού ξενοδοχείου και να χαιρόμαστε σαν παιδιά με τα σαγηνευτικά επάργυρα σκεύη, που στήθηκαν πάνω στο τραπέζι μας…Πορσελάνινες κούπες τσαγιού και μικρά πιάτα πήραν τη θέση τους πλάι σε καλογυαλισμένες τσαγιέρες κι εμείς διαλέξαμε γρήγορα και αποφασιστικά τί θέλαμε να πιούμε: oolong tea για τη Γιάννα, Μadagascar vanilla rooibos για μένα και την Εφη. Χωρίς κανέναν ενδοιασμό.

Το special treat είχε από όλα: finger tea sandwiches, δαχτυλάκια με σολομό και αγγουράκι, γευστικά fillings καβουροσαλάτας, καρέ από cooked ham με μουστάρδα, mini σοκολατένια cakes, ταρτάκια λεμονιού, mini millefeuilles και πεντανόστιμα dried fruit scones…Τα scones τα λατρέψαμε απόλυτα κι οι τρείς, γεμίσαμε λαίμαργα τις κοιλίτσες τους με clotted cream και μαρμελάδα δαμάσκηνο και βερύκοκο  και βρεθήκαμε στον παράδεισο!

Είχαμε πολλά να πούμε τόσους μήνες μετά…Νέα επεισόδια ανατροπών, τεράστια κομμάτια πόνου που ακόμα δεν έχουν βρει διαφυγή, νέοι βηματισμοί, επανεφεύρεση της ελπίδας κι επιβεβαίωση εκείνων των ποιοτήτων που μας κάνουν διαφορετικές. Την αγαπάμε πολύ τη διαφορετικότητά μας, την ενώνουμε ευλαβικά κάθε φορά που συναντιόμαστε και την αφήνουμε να γεμίσει το σύμπαν, να κάνει τη διαφορά και συγχρόνως να δημιουργήσει ενότητα. Και τα τραύματά μας τα ευγνωμονούμε, γίνονται πρόσφορα στις ευλογίες του μέλλοντος – καθόλου τυχαίο που καθεμιά μας είναι το ανθοίαμα της άλλης που εξουδετερώνει τις ρωγμές.

Μιλήσαμε ξανά για τα ρευστά της ζωής, για τα ουσιώδη που αφομοιώνονται δύσκολα, για την ανυδρία του έσω μη κόσμου στους ανθρώπους γύρω μας, για την εσωτερική ερήμωση της γενιάς μας, για το κενό και τη μοναξιά – η σχέση μας μαζί της καθορίζει την ποιότητα των σχέσεων με τους άλλους, μ’ αυτούς που ζείς μαζί τους την ώρα σου, δεν τη σκοτώνεις.

Κάθε φορά που βρισκόμαστε μαζί βουλιάζω σε μια πρωτόγνωρη διαύγεια και διάκριση που φέρνουν μαζί τους τα τραύματα που μας άλλαξαν. Αυτά που μας άδειασαν, αυτά που μας γέμισαν. Αυτά που έφεραν την επίγνωση και τη συνάντηση με το θείο. Αυτά που μας δίδαξαν ότι δεν υπάρχει φόβος, μόνο πίστη και ενότητα των πάντων σε Ενα, ότι ό,τι χρειαζόμαστε το έχουμε ήδη, ότι η ζωή είναι παιχνίδι…

Τhe force of three.