Τα ταξίδια μου είναι πια προσευχές… Και φέρνουν απύθμενη γαλήνη, ανείπωτη χαρά, απρόσμενη ευτυχία, υπέρτατη σύνδεση.

Τα μικρά γίνονται μεγάλα κι εγώ ένα με το Ολον.

Βλέπω χρυσές κλωστές στο ρυθμό της αγάπης να ενώνουν τα πάντα με την καρδιά μου και όλα τα συναισθήματά μου να γίνονται ευγνωμοσύνη, ευγνωμοσύνη μόνον… Τα λόγια αφανίζονται, τα μάτια βυθίζονται και ένα διάφανο πέπλο σκεπάζει με ησυχία τα πάντα… Πέπλο ήσυχης ευτυχίας!

Τα σύννεφα διαλύθηκαν, ο ουρανός καθάρισε, κι ένα παράξενο καθαρό φθινοπωρινό φως τύλιξε το νησί… Τα δέντρα στιλβωμένα από τις απανωτές νεροποντές, τα αρώματα των φυτών μεθυστικά, τα λουλακί βουνά απέναντι συναγωνίζονται το ροζ πορτοκαλί του δειλινού κι ένα φεγγάρι τόσο φωτεινό να γεμίζει τον αέρα της νύχτας… Αν δεν ήταν αυτή η απαλή ψύχρα που σε κάνει ν’ αναζητάς κάτι να σκεπαστείς, θάλεγα πως το καλοκαίρι είναι ακόμα εδώ!