Τα πολύτιμα μικρά

Χαζεύω με την Ελι πλάι στη θάλασσα, η ζέστη πηχτή όπως και το φως που καλύπτει τα πάντα…Η γλώσσα μας πάει ροδάνι καταστρώνοντας τα σχέδια του χειμώνα – η αγάπη είναι συντριπτική όταν αφήνεται ελεύθερη, ανενδοίαστη, ασύστολη.

Το πρώτο μπιπ έρχεται από την Grazia που ρωτάει πού βρίσκομαι και τί κάνω. Ήταν στη Λευκάδα μόλις πριν 15 μέρες, με το Μarco και το ιστιοπλοϊκό τους ανακάλυψαν από πρώτο χέρι τη μαγεία και την υπερθετική ομορφιά αυτού του αρχιπελάγους. Της στέλνω το μπλε που ιριδίζει πλάι μας και πνίγεται σε επιφωνήματα νοσταλγίας.

Το δεύτερο μπιπ είναι από τη Σάντρα. Μου στέλνει φωτογραφία από το Νυμφαίο της Φλώρινας όπου βρίσκεται και 11 τόσες δα ακόμα λεξούλες: «Κάθε φορά που βουτάω στην ομορφιά αυτής της χώρας σε σκέφτομαι…»

Με τα ταξίδια της είχα καιρό να την ακούσω, η Σάντρα είναι πάντα μια απουσία διαρκείας που μετατρέπεται ξαφνικά και απρόβλεπτα σε παρουσία υπέρμετρης τρυφερότητας, εκτίμησης και αγάπης…Πάντα.

– » Σε ευχαριστώ για το υπέροχο μειλ σου…Με λίγες λέξεις μου φτιάχνεις ένα κόσμο ολόκληρο! Σε αγαπώ!» της απαντάω βιαστικά, αναζωογονητικά.

– » Να σε εκτιμούν και να περνάς καλά…Πρόσθεσε και το Νυμφαίο στη λίστα μας!» ήρθε καπάκι η απάντησή της.

Στην εποχή του τίποτα, αν αυτό δεν είναι η επιτομή της φιλίας της ήσυχης, της στέρεης, της συνδετικής…τότε τί;