Στο θρυμματισμένο φως της μέρας

Eκεί που το θρυμματισμένο φως της μέρας προυπαντάει τη νύχτα και γεμίζει θαυμαστικά τον ουρανό, εκεί στέκεται το φεγγάρι, ελλειπτικό, διάφανο, στιβαρό και πολλά υποσχόμενο… Πηγαίνοντας προς τη Θεανώ, υποκλίνομαι στην υπερκόσμια αίγλη του – η σαγηνευτική του φωτεινότητα ασκεί πάνω μου μια έλξη κατανυκτική.

Οδηγώντας προς το σπίτι της, σκέφτομαι πόσους φόβους ντύνουν οι μέρες μας, πόσες απατηλές αντανακλάσεις μας παγιδεύουν σε ανόητα παιγνίδια διαχωρισμού, πόσα «θα» απομακρύνουν το εδώ και τώρα της μικρής ζωής μας.

Μένουν οι νύχτες μας για να ισορροπήσουν τις απώλειες, να εντείνουν τη μαγεία, να μας αλώσουν με όνειρα… Μέσα στη λυτρωτική ομιλούσα σιωπή τους, μας ξαναθυμίζουν ποιοί είμαστε – τις άπειρες, θείες εκδοχές μας.

Με τη Θεανώ κανονίζουμε εύκολα το κυριακάτικο τραπέζι, όπου υπάρχει κοινή γλώσσα της ομορφιάς οι διευθετήσεις είναι εύκολες. Βάζω τη φαντασία μου να ζωγραφίσει την εικόνα- η ατμόσφαιρα θα είναι εκρηκτική.

Σκέφτομαι τα πορσελάνινα πιάτα με το άλυκο ροζ στις άκρες τους, το φίνο λινό τραπεζομάντηλο της μαμάς της, το μακρόστενο vintage coffee table, την απέριττη ασημένια ψωμιέρα, τις πολύχρωμες κρυστάλλινες πεταλούδες και χαμογελάω με τη χαρά που θα εκλυθεί από παντού…

Στο εδώ και τώρα της μικρής ζωής μας τα φωτεινά διαλείμματα κάνουν όλη τη διαφορά.

It’s not who you are that holds you back, it’s who you think you’re not.