Στο δρόμο για την Εριφύλλη

By 21/10/2017human stories

Γύρισα ένα όρθιο πτώμα από το σημερινό τραπέζι…

Μάζεψα την Έλι από την Κηφισίας, κατάφερα να πάρω λίγη από την ενέργειά της για να αντέξω τα τραγούδια και τη χαρά της ως το σπίτι με χαμόγελο και μάτια ανοιχτά.

Έπεσα ξερή ως τις 6, με ξύπνησε η μαγική φωτογραφία του Τάσσου με τις απογευματινές ακτίνες να χαϊδεύουν τα κεραμίδια της Λευκάδας. Τα μάτια μου άνοιξαν διάπλατα από την υπέρτατη ομορφιά, ετοιμάστηκα γρήγορα κι έφυγα για να βρώ τα ρόδινα ξέφτια στον ουρανό πριν κι αυτή η μέρα γίνει ανάμνηση…

Στο δρόμο για την Εριφύλλη, σταμάτησα νa αγγίξω με τα μάτια το πορτοκαλί μπαλόνι στον ουρανό, του έστειλα πάλι ευχές για το φως που δίνει στη ζωή μου…

Οσο πιο πολλές πόρτες ανοίγω, τόσο πιο πολλά παράθυρα ξεδιπλώνονται. Και δίνουν άλλη διάσταση στην προοπτική μου. Αλλάζουν τη θέα!

It never gets easier, I just get better