Στην Ξενίας

Òλα ήταν πιο εύκολα σήμερα.

Έφτασα γρήγορα στην Ξενίας και παρότι το πάρκινγκ ήταν γεμάτο, τα αγγελάκια είχαν φροντίσει να κρατήσουν μια άδεια θέση για να μη δυσκολευτώ υπερβολικά.

Òλοι περίμεναν τον πουρέ με τα μπιφτέκια πώς και πώς, τα τρία μπωλ με το σπανάκι, το παντζάρι και το ανθότυρο έγιναν ανάρπαστα. Tα βερύκοκα και τα δαμάσκηνα εξαφανίστηκαν σε χρόνο dt, ο καφές αγαπήθηκε από περισσότερους σήμερα, τα χαμόγελα περίσσεψαν ακόμα κι από τους πιο συγκρατημένους.

Τελευταία μέρα σήμερα, μάζευα διακριτικά τα πιάτα όταν με πλησίασε ο εισηγητής του σεμιναρίου για να με ευχαριστήσει.

Ηταν εμφανές ότι οι απορίες του ήταν πολλές, με κάποιο τρόπο ήθελε να τις λύσει. Μου εξήγησε ότι του έκανε εντύπωση ο τρόπος που μόνη μου χειρίστηκα τα πάντα με έναν τρόπο απαλό και ήσυχο, μέσα σε ροή.

Τον αιφνιδίασε το αυθόρμητο κέρασμά μου τη μέρα των γενεθλίων μου, δεν το είχε ξαναζήσει ποτέ. Τον ήλκυσε η ευγενική φροντίδα μου, τον έκανε να με προσέξει.

Θέλησε να μάθει λεπτομέρειες για το επαγγελματικό προφίλ μου, για τη δουλειά και τη ζωή μου.

Δε χρειαζόμουν πολλά, αφού τον ευχαρίστησα του μίλησα συνοπτικά για την ιστορία της ζωής μου, εξεπλάγη που μια δικηγόρος έκανε τέτοια επαγγελματική στροφή-αναμφίβολα το τίμημα θα ήταν μεγάλο, δεν είναι κάτι που συναντά κανείς συχνά.

Σε απίστευτα σύντομο χρόνο, του είχα δώσει τις απαντήσεις που ήθελε, μου εκμυστηρεύτηκε ότι δεν πίστευε ότι θα είμαι τόσο πρόθυμη να απαντήσω, τόσο ανοιχτή.

«Σ’ ευχαριστώ που μούδωσες εικόνες του κόσμου σου», είχε ήδη ακούσει για τις διάφορες εκδοχές μου: μητέρα, trademark attorney, κηδεμόνας σχολάζουσας, entrepreneur.

Πόσο δύσκολα μπορεί να είναι όλα αυτά για μια γυναίκα; Τα βάρη, πόσο βαριά; Με άκουγε σιωπηλός να του αναλύω το πόση χαρά παίρνω παρά την κούραση και τις προκλήσεις, το πόσο ευτυχισμένη είμαι με όλα όσα κάνω.

» Έφερες την ευτυχία στα μέτρα σου!» ήταν η χαμογελαστή όλο νόημα φράση του, που με άφησε άναυδη με την ήσυχη αλήθεια της.

» Είσαι μια μαγεία!»

Κι όμως, ούτε που το είχα φανταστεί.