Στην Πυροσβεστική Ακαδημία

Δύσκολη μέρα η σημερινή, ξύπνησα μέσα σε πηχτό σκοτάδι, το πρώτο φως με βρήκε να ετοιμάζω πρωινό για την ομάδα των Σηράγγων…Συναρπαστικό το σημερινό τους μάθημα, έγινα απρόβλεπτα κοντά τους δοχείο νέας γνώσης και πληροφοριών.

Ο νεαρός εισηγητής με καταγοήτευσε με την ευγένεια, τις γνώσεις και την απλότητά του, δεν είχα ιδέα ότι η Πυροσβεστική ξεχειλίζει από τόσο καταρτισμένους και στοχοπροσηλωμένους επιστήμονες και ντρέπομαι γι’ αυτό.

Με μεγάλη μου έκπληξη ξανασυνάντησα στην Ακαδημία τους, λέξεις που είχα πάψει προ πολλού να ακούω: ορθή κρίση, ευφυία, επιδεξιότητα, αντίληψη, ακεραιότητα, ευθύνη, αφοσίωση, καθήκον, προσήλωση.
Η διαχείριση της λέξης «θάνατος» με εντυπωσίασε. Συνειδητά την προσπερνάνε αγέρωχα, σχεδόν συγκινητικά.

Παρατηρώντας τα αποφασισμένα τους πρόσωπα, την περήφανη στάση τους, την ακατέργαστα καθαρή τους σκέψη και ακούγοντας για τους άγνωστους καθημερινούς ηρωισμούς τους, άναψε μέσα μου μια τόση δα φλογίτσα…

Δεν έχουν χαθεί όλα, ευτυχώς!