Εδώ, ψηλά στο βουνό, μέσα στο δάσος – αγκαλιά με όλους τους κατοίκους του – έμαθα να συζώ με γλάρους, σκαντζόχοιρους, αλεπούδες, γάτες, φίδια, ποντίκια, αρουραίους, σαύρες, πολύποδες ακόμα και βατράχους…

Αριστερά απλώνομαι αχόρταγα στο Ιόνιο, δεξιά πέφτω πρώτα με ασφάλεια στο απέναντι βουνό που είναι συγκλονιστικό την αυγή και το δειλινό και μετά χάνομαι στη συστάδα της νότιας Λευκαδίτικης κορυφογραμμής…Το ότι μπορώ να μιλήσω άνετα με το Θεό, με το Σύμπαν ολόκληρο δεν είναι υπερβολή…Το εννοώ και το κάνω…Νομίζω ότι μια ολόκληρη προσευχή είναι η κάθε παραμονή μου εδώ.

Ναι, εδώ πάντα έρχομαι φορτωμένη με δύσκολα και αφόρητα και σε λιγότερο από 24 ώρες είμαι ανάλαφρη, έχω μεγάλη ελπίδα και κάνω υπερφίαλα όνειρα – σχεδόν επικίνδυνα!