Ξεκίνησα πρωί πρωί λουσμένη στις ευχές σας, να ξέρετε πως γιόρτασα μαζί σας τα πιο όμορφα γενέθλια με λέξεις χτες… Στο τρένο κράτησα αποστάσεις ασφαλείας από τις πολλές συνάφειες, με συντρόφεψαν κι εκεί μπουκέτα λέξεων με τους πιο ακριβούς συνδυασμούς!

Βρήκα εύκολα τους τόμους που αναζητούσα στα ράφια του υποθηκοφυλακείου της Αριστοτέλους – μέσα στα ανιαρά κι αδιάφορα συμβόλαια που μας περικύκλωσαν, ανακαλύψαμε με το Σωτήρη ένα θησαυρό… Τα χειρόγραφα με πέννα του 1920 και 1928 με καταγοήτευσαν, έμεινα να χαιδεύω την απίστευτα κομψή γραφή και να παρακολουθώ τις καμπύλες και τα δωρικά σπασίματά της. Να προσπαθώ να ανιχνεύσω την ιδιοσυγκρασία και το χαρακτήρα των χεριών που πήραν ανούσιες κι αφόρητα βαρετές λέξεις και τις ζωγράφισαν, τις έκαναν κομψοτεχνήματα.

Έφτασα στην Κηφισιά εγκαίρως, ο Γιώργος ήταν ακόμα διαθέσιμος για το μεσημεριανό μας ραντεβού. Τον συνάντησα στα Μελίσσια, στο μεγάλο του σημειωματάριο ρίχτηκαν λέξεις μικρές, λέξεις που η έμπνευσή μας τις μεγάλωσε, νομίζω τις έκανε πακέτα, μπορεί και μαγικούς προορισμούς.

Ο μεγάλος ενθουσιασμός μου με οδήγησε στη Μαρίνα, είχα καιρό να τη δω – η γεύση του carrot cake της με πήρε από το χέρι και με πήγε στη βιτρίνα της.

Το Petits Gateaux της πάντα ήταν μαγικό, το έντονο κίτρινο χρώμα του κι η νεραιδένια του ατμόσφαιρα με ξεμυάλισε απ’ την ώρα που άνοιξε – κάτι χρόνια πριν… Το carrot cake με το cheese frosting του, τα brownies με φυστικοβούτυρο, τα feuilletines black της και τα financiers με λεμόνι κι αυτά από πάντα συγκλονιστικά!

Θυμάμαι τους παράλληλους δρόμους μας, τις δειλές μας συνεργασίες, τους μεγάλους μας φόβους, τη σκληρή μας δουλειά, την επιμονή και την προσήλωση, τα αδιέξοδα και την ελπίδα… Οι βραδυνές μου επιστροφές από το Φάληρο θα μου μείνουν αξέχαστες, το ίδιο κι οι απρόβλεπτες εισβολές μου στο εργαστήριο των θαυμάτων της.

Νομίζω πως η τεχνολογία μας έφερε πιο κοντά, κάποια βράδυα μου τα φώτισε με τις όμορφες λέξεις της, τις απίστευτα ζεστές… » Πάλι με ταξίδεψες με τις εικόνες και τα λόγια σου…Να είσαι καλά και να μας μιλάς συχνά. Μου κάνει καλό!»

Σήμερα την έσφιξα στην αγκαλιά μου με ευγνωμοσύνη. Δεν το ξέρει αλλά εκείνες οι λέξεις της άνοιξαν ερμητικά κλεισμένες τότε ρωγμές… Τις άνοιξαν και μπήκε φως!