Πεταμένα μπουκάλια

By 12/09/2017human stories

Περπατώντας στο κόκκινο χωράφι, μέσα στο μαγικό πευκοδάσος του Διονύσου, μαζεύω συστηματικά άδεια μπουκάλια νερού τελευταία…Σήμερα είναι πάλι όλα εδώ – μισογεμάτα πολλά απ’ αυτά – παντού πεταμένα, παραδομένα στην τύχη τους.

Τα ξύλινα καλάθια περιμένουν υπομονετικά παντού γύρω στο γήπεδο αλλά οι ανόητοι προτιμάνε να τα καρφώνουν στο σύρμα…Σηκώνω το βλέμμα και βλέπω γύρω μου νέους ανθρώπους, μάνες, πατεράδες και μικρά παιδιά. Αφού στο σπίτι τους δε διδάχτηκαν τίποτα, το τίποτα αναπαράγουν σε κάθε αναπνοή τους!

Αυτό ακριβώς το τίποτα είναι που θέριεψε, έγινε καθρέφτης και γύρισε κατά πάνω μας…Kαι μας σκοτώνει

Μόνο θλίψη