Περίεργη ασφυξία

Η εβδομάδα μπήκε δύσκολα…Εσερνε μαζί της τη θλίψη από όλα όσα το νερό πήρε μαζί του την προηγούμενη – ανθρώπους, σπίτια, ιδέες, την ψευδαίσθηση μιας τακτοποιημένης ζωής…

Μου κόστισαν πολύ όσα συνέβησαν, νιώθω ότι κάθε μέρα το καράβι βυθίζεται όλο και πιο πολύ σε μια λάσπη βαριά και πηχτή…Μια περίεργη ασφυξία σφίγγει τις μέρες και τις ανάσες μου, μια άστοργη μοναξιά με απομονώνει από τους γύρω μου που μοιάζουν χαμένοι, εντελώς αποπροσανατολισμενοι.

Προσπαθώ προσηλωμένα να ανέβω πάνω από τα σύννεφα, να βρω ξανά την ελαφρότητα της ζωής αλλά δεν είναι πάντα εύκολο…Με ρίχνει κάτω η βαρύτητα του παράλογου που κατακλύζει τις ζωές μας, που με λυγίζει, που αντιστέκομαι, που με τσακίζει, που επαναστατώ…