Ένα ολόκληρο καλοκαίρι δεν καταφέραμε να βρεθούμε κι αύριο έφευγε για την Jeddah…Καμιά από τις δυό μας δεν θέλησε να αφήσει την ευκαιρία και νωρίς το απόγευμα βρεθήκαμε να γελάμε και να μιλάμε ανάμεσα σε πένες al pollo, μια ωραία caprese και ποτήρια με παγωμένο λευκό κρασί.

Κάθε φορά που συναντάω την Ασπα, ξεφυλλίζω το βιβλίο και τα βρίσκω όλα συμπυκνωμένα και χορταστικά: συναισθηματική ευφυΐα, ευγένεια, απλότητα, γλυκύτητα, γενναιοδωρία, κοσμοπολιτισμό και αστείρευτη χαράτης ζωής.

Μέσα σε αγκαλιές και λόγια χαθήκαμε, θυμηθήκαμε την πρώτη μας γνωριμία στο
δημοσιογραφικό εργαστήρι της Ακαδημίας σχεδόν 20 χρόνια πριν, τη μύησή μου στα μαγικά της           φαγητά και στη Θεσσαλονικιώτικη σαγήνη της, τις αστείες ανταποκρίσεις μας, τα φοβερά μας ραδιοφωνικά…

Τα χρόνια που πέρασαν, οι προκλήσεις που έφεραν, οι ώμοι που άντεξαν, οι καρδιές που κράτησαν, όλα-όλα στραφτάλισαν βιαστικά μπροστά μας κι άφησαν κι άλλη χαρά…Μάλλον καλά τα καταφέραμε φιλενάδα, είμαστε εδώ – παρούσες και δυνατές σε έναν σαδιστικά αργό αγώνα αντοχών…Και προχωράμε, δε σταματάμε…Εδώ

Δεν τελειώνει ποτέ όποιος έχει τη δύναμη της διάρκειας