Somewhere on my way to Loutraki… Catching up my legal background, catching up my inner peace!

Tέλειωσα γρήγορα τα διεκπεραιωτικά με τη δημόσια υπηρεσία, κατάφερα εύκολα να αγνοήσω τη στριφνή διάθεση της προϊσταμένης και να πάρω τα αποδεικτικά χωρίς καθυστερήσεις. Μέτρησα ως την Τράπεζα 80 βήματα, το περιβάλλον ήταν ανέλπιστα οικογενειακό.

Ο χρόνος μηδενίστηκε ολοκληρωτικά μόλις πλησίασα στη θάλασσα…

Ξαναβρήκα τα γκρι μεγάλα βότσαλα όπου καθόμουνα απρόθυμα με τις προτροπές της γιαγιάς, ξαναείδα την κούπα του αυγού που λάτρευα να τρώω μετά το απογευματινό μου μπάνιο, νομίζω ότι με τον παππού μου ξαναδιέσχισα νοερά τον κεντρικό δρόμο για να ανέβω βιαστικά τα σκαλιά του ξενοδοχείου, είμαι σίγουρη πως πάλι τον εκνεύρισα…

Μικρές τοσοδούλες στιγμές αναδύθηκαν με εντυπωσιακές λεπτομέρειες από κείνα τα κατά συρροή παιδικά καλοκαίρια μου 45 χρόνια πριν, με τον παππού και τη γιαγιά, την πολυαγαπημένη.

Το ανέβασμα στον Όσιο Πατάπιο ήταν το μόνο πράγμα που δεν κάναμε κι οι τρείς μαζί…

Κι ήρθε η ώρα του η ευλογημένη σήμερα!