Oι «ρευστοί τόποι» της Δικαίας

Η Χάριτος είχε το δικό της χαρακτηριστικό θόρυβο… Προσπέρασα ανοιχτά και κλειστά μπαρ, η εγκατάλειψη έχει πατήσει το πόδι της κι εδώ. Το para siempre μούκλεισε το μάτι, θυμάμαι ακόμα την ωραία βραδυά που είχα ζήσει κοντά του.

Μ’ ενόχλησαν οι τύποι των γωνιακών μπιστρό, είχα πιστέψει ότι το χάος της κρίσης τους εξαΰλωσε αλλά πλανήθηκα οικτρά… Είναι ακόμα εδώ, λυπηρές καρικατούρες, δεν το κρύβω πως με ξένισε η τόση τους ασχήμια.

Περνώντας έξω απ’ τη γκαλερί Genesis, έπεσε το μάτι μου στα παλλόμενα σπιράλ της Δικαίας Δεσποτάκη και σα να πήρε στροφές, έγινε κι αυτό ατίθαση δίνη. Χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα μέσα στους πολύχρωμους ρευστούς τόπους της Δικαίας κι έτσι όπως τη βρήκα παρούσα και διαθέσιμη, την πυρπόλησα με τον ενθουσιασμό και τις περίεργες ερωτήσεις μου.

Εξερευνώντας τους πίνακές της, τα ξέχασα όλα.

Έμεινα να μετράω αδρά περιγράμματα ηφαιστείων, ανεξερεύνητα κελύφη σπηλαίων, εγκλωβισμένα μελάνια και ανεξιχνίαστες μυστικές γραφές.

Οι δυναμικές φυγόκεντρες πινελιές στον καμβά όργωσαν την καρδιά μου υπόγεια, τα ανοχύρωτα συναισθήματα έγιναν δέντρο, ποτάμι, σπηλιά και βουνό, το βλέμμα μου περιπλανήθηκε στα άδυτα της ζωγραφικής περιπέτειας κι ο κόσμος μου μεταμορφώθηκε μέσα απ’ τους σοφούς, αχαρτογράφητους δικούς της κόσμους.

Το απόγευμα είχε κιόλας αλλάξει αίσθηση, είχε γίνει μαγικό.

 

Art is the only way to run away without leaving home