Ο πατέρας Ηλίας, εφημέριος Μονοδενδρίου

Δεν ήταν προσχεδιασμένη η σημερινή μου συνάντηση με το Γιώργο, στο χθεσινοβραδυνό του τηλεφώνημα μου μίλησε για το κάλεσμα στο φωτογραφικό μαραθώνιο και για τον τρόπο που βρήκε χρόνο να με δει – ήταν κοινή επιθυμία και των δυό μας άλλωστε εδώ και τόσο καιρό.

Κατέβηκα στον Κεραμεικό μέσα στα χάδια της στραφταλιστής ουράνιας μπλε θάλασσας, η γλύκα που γεννάει η ατμόσφαιρα τις ηλιόλουστες φθινοπωρινές μέρες είναι συγκινητική.

Ελεύθερη από υποχρεώσεις, απόλαυσα διπλά την περιπλάνηση, τις ενδιάμεσες στάσεις, τα πρόσωπα των ανθρώπων γύρω μου, τη γλώσσα των σωμάτων, τα ηχοχρώματα, την ασυνήθιστη και περιούσια ξεγνοιασιά.

Ο Γιώργος με τύλιξε ξανά με την ωραία του αύρα, η καλλιτεχνική του φύση δίνει πάντα τα κλειδιά για μια επικοινωνία ζεστή, αληθινή και ουσιώδη.

Με τον πρόσχαρο χαρακτήρα του νομίζεις ότι θα σταθείς με ασφάλεια στην ελαφριά πλευρά της ζωής…Μόνο που χωρίς να το καταλάβεις, βρίσκεσαι σε αχαρτογράφητα νερά – πρέπει να ξέρεις να διαβάζεις το γρίφο, να συνδέεις τις τελείες, να ερμηνεύεις τα επίπεδα. We are not all photographers!

Kαι talk business η αιτία της σημερινής μας συνάντησης – εγώ σε έκσταση από τις υπό συζήτηση δυνατότητες αλλά κι από τις εικόνες που δημιούργησαν πάλι οι λέξεις του… Το μυαλό αυτού του ανθρώπου τα κάνει όλα φωτογραφία, όχι μόνο τις στιγμές!

Είναι ταλέντο το να χτυπάς στην καρδιά της λέξης, να βρίσκεις τον παλμό της, να πετυχαίνεις τους συνειρμούς, να προκαλείς κυματισμό, να αφήνεις την πνευματικότητα να ξεβράσει στο τώρα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, που η θάλασσα ξεβράζει κοχύλια.

Κάπου εκεί που η μέρα μου αποκτούσε συγκλονιστικά χρώματα ήταν που μούδειξε τη φωτογραφία απ’ τα βράχια του Βίκου.

Η μύηση ήρθε αβίαστα.

Ακουσα απνευστί την ιστορία του πατέρα Ηλία, εφημερίου Μονοδενδρίου – του υπέροχου κληρικού με τη μειλίχια φωνή, που αγγίζει τρυφερά την καρδιά και μεταφέρει αγάπη, γνώση και νόημα.

Ακουσα για την ιερή μονή Αγίας Παρασκευής και τις τοιχογραφίες της, για τη γεμάτη χρώματα, αφοσίωση και κόπο ποδιά του ζωγράφου ιερέα, για τους ερημίτες του Βίκου, για τη χαράδρα που λειτουργεί σα μεγάλη κόγχη ιερού, για την πνευματική μυσταγωγία του τόπου, για τις μυστικές ενέργειες και τον αντίλαλο του πνεύματος…

Τη φωτογραφία με τη φωτισμένη καρδιά πάνω στα βράχια του Βίκου την τράβηξε ο Γιώργος από το μπαλκόνι της μονής – φαίνεται σ’ αυτή και το στενό μονοπάτι, που πάει πίσω στη σπηλιά.

Ο πατέρας Ηλίας χρόνια μιλούσε στον κόσμο που ερχόταν στο μοναστήρι για την υπογραφή του Θεού που ειναι κρυμμένη στο σχήμα της καρδιάς. Με τη φωτογραφία του Γιώργου, κατάλαβε ότι Εκείνος έχει βάλει την υπογραφή Του ακριβώς πίσω απ’ την πλάτη του.

Μια Κυριακή που φάνταζε ήσυχη και βατή άλλαξε προορισμό κι έγινε μαγική…Στη στροφή!

Life has no meaning. Each of us has meaning and we bring it to life. It is a waste to be asking the question when we are the answer.

Φωτογραφίες: Giorgos Tzitzikos