Ο όρκος

By 21/11/2017human stories

Δοκίμασα άφοβα την εκρηκτική τους πανδαισία – φεύγοντας πήρα μαζί μου όλα τα αρώματα που συνάντησα στα terroirs τους: τον καφέ του Carmenere, τον καπνό του Zinfandel, τον ευκάλυπτο του Shiraz. Χάθηκα μέσα στην πληθωρικότητα του Pinotage, στη γλύκα των μπαχαρικών του Μalbec και στα κβαντικά τους πεδία…

Ετρεξα στους άδειους δρόμους απελευθερωμένη από τη θλίψη, ένας νέος κόσμος γέμισε με αστέρια το νυχτερινό ουρανό μου.

Είχα φτάσει στην Ερυθραία χωρίς να το καταλάβω, τυλιγμένη σ’ αυτή τη νέα ενέργεια όταν είδα την πρώτη φετινή γιορτινή βιτρίνα…Δεν το σκέφτηκα ούτε μια στιγμή.

Κατέβηκα από το αυτοκίνητο κι εκεί ανάμεσα στα πιο ωραία κόκκινα του κόσμου, έδωσα στον εαυτό μου τον τολμηρότερο όρκο: να μένει πάντα αναμμένη μια φλογίτσα στην καρδιά μου ώστε να μπορούν να με αγγίζουν τα θαύματα, να γεμίζουν με μαγεία ασύλληπτη τις μέρες μου.