Νύχτα καλοκαιριού

Βγήκα από το σπίτι μου αργά, η πηχτή σημερινή ζέστη αρχίζει να υποχωρεί με το καλωσόρισμα της νύχτας…Η δροσιά που ξεχύνεται από το πυκνό πευκοδάσος βοηθάει τους πόρους να αναπνεύσουν, μου δίνει ζωή.

Περπατάω γρήγορα με μια πρωτόγονη χαρά, όταν στη στροφή μιας βαριάς αναπνοής συναντάω μια απροσδόκητη ανάλαφρη ανάσα, μεταμορφώνομαι.

Το υπόκωφο τραγούδι των τζιτζικιών, ο έναστρος ουρανός και η σαγήνη του, το μισοφέγγαρο, που κρέμεται με χάρη από το πουθενά, όλα μου δίνουν το στίγμα: το ελληνικό καλοκαίρι είναι πάλι εδώ, παράφορο και αποστομωτικά ελκυστικό.

Παραδομένη στην ευδαιμονία του, με καταπίνει ολόκληρη.