Μοναξιές ζητάνε οι άνθρωποι

Φύγαμε απόγευμα για το Καλαμίτσι – τα παιδιά αργούν πάντα να ξυπνήσουν και μετά ο χρόνος κυλάει σα νεράκι με τα πρωινά, τις μουσικές τους και τα αέρινα γέλια τους…

Πήραμε το φιδίσιο, κατηφορικό δρόμο για πρώτη φορά – κάθε στροφή αποκάλυπτε συγκλονιστικούς συνδυασμούς του πράσινου και του μπλε σε όλο τους το φάσμα κι η επικινδυνότητά του ανέβαζε την αδρεναλίνη μου στο έπακρο, αυτο το παιχνίδι στην κόψη του ξυραφιού πάντα με ζωντανεύει απίστευτα…

Μπροστά μας απλώθηκε χωρίς συστολή μια θάλασσα ποιητική κι ένα τοπίο απαράμιλλο, γεμάτο δύναμη, άγρια ομορφιά και αρμονία.

Μοναξιές ζητάνε οι άνθρωποι, απομόνωση για να συνομιλήσουν με την ψυχή τους και να επιστρέψουν στην αρμονία…Με την πρώτη βουτιά τα πέταξα όλα κι επέστρεψα σε αυτήν χωρίς επιφύλαξη, με ησυχία.

Αβαλί, Ιούλιος 2017