Εγερτήριο πάλι το χάραμα σήμερα…Δυσκολεύτηκα να πάρω μπροστά,
τα χθεσινά δάκρυα κουβάλησαν πόνο πολύ-ποιός είπε ότι τα δάκρυα δεν έχουν αισθήματα;

Είχα χρόνια να κλάψω έτσι, τα μάτια μου έγιναν πληγές – 12 χρόνια ερμητικά κλεισμένα ξεπλύθηκαν σε λόγια συγχώρεσης κι απελευθέρωσαν τόνους αγάπης και συμπόνιας, ούτε που πίστευα ποτέ ότι θα ζήσω τέτοιο σεισμό…

Φοβήθηκα πολύ για τη συνέχεια, τελευταία στη ζωή μου όλα συμβαίνουν χωρίς διακοπή – αισθάνομαι ότι έχω ξεπεράσει προ πολλού τα όριά μου!

Αλλά οι δρόμοι ήταν ανοιχτοί, το setting ανέλπιστα εύκολο, οι καλεσμένοι μου προκλητικά ευγενείς, ο εισηγητής μια σκέτη γλύκα…Ακόμα κι ο καιρός έπνευσε ούρια – ανεβαίνοντας για το φαγητό στην Ερυθραία το τοπίο έγινε σαγηνευτικό!

Η χριστουγεννιάτικη μουσική του Εasy μου έφτιαξε ατμόσφαιρα – τα φλογερά κατακόκκινα φύλλα που τεντώνονταν τρυφερά προς το φώς στο διπλανό ανθοπωλείο, με τράβηξαν αβίαστα κοντά τους κι έσβησαν τρυφερά τα χθεσινά ίχνη.
Όλα.

Χαϊδεύοντας παραδομένη τα βελούδινα πέταλα, σκέφτηκα πώς τελικά είμαστε φτιαγμένοι απ’ τα όριά μας…Κι αυτό που δεν θα ξεπεράσουμε ποτέ είναι αυτό απ’ το οποίο έχουμε φτιαχτεί.

Θυμήθηκα τη χθεσινή «συνάντηση», την ορμή με την οποία την επιδίωξα, την ακεραιότητα που κατέθεσα μπροστά της, την ευθύνη που ανέλαβα, την ευγνωμοσύνη με την οποία τη γεμισα, τα όρια που τράβηξα, το παραπέτασμα του φωτός που ανακάλυψα…

Κάθε μέρα όλο και πιο πολύ ζώ.
Κάθε μέρα όλο και πιο πολλά ανακαλύπτω.

LIFE is the art paint of our dreams