Απρόσμενο το μήνυμα της Ελένης, ούτε που το είχα φανταστεί. Με βρήκε ξαπλωμένη νωχελικά στην αμμουδιά του Αγιοφυλιού να απολαμβάνω τις τελευταίες ζεστές ακτίνες πριν ο ήλιος χαθεί πίσω απ’ το Λευκάτα. Με συνοπτικές διαδικασίες κανονίσαμε να βρεθούμε από κοντά, το διήμερο ταξίδι της με το Νίκο στο νησί ήταν μια έξοχη ευκαιρία για να συναντήσω την αγαπημένη μου συμμαθήτρια 30 χρόνια μετά!

Είναι συγκλονιστική η ροή που υπάρχει όταν τα ομώνυμα συναντώνται…Μιλήσαμε, γελάσαμε, συγκινηθήκαμε, αστειευτήκαμε και όλα, όλα είχαν μέσα τους ψυχή. Αφηγηθήκαμε τις ζωές μας, μου φάνηκαν απίστευτα πολλές οι τόσες ομοιότητες…Τόσες ήττες μαζεμένες που έγιναν δύναμη, τόσα νέα ξεκινήματα που έγιναν χαρά, τόσα τραύματα που έγιναν αστείρευτο κέφι και χαρά της ζωής, τόση επιμονή και τόσο πάθος…Νικάς όταν Δεν εγκαταλείπεις!

Ετσι ήρθε και ο Νίκος στη ζωή της και τη γέμισε ευτυχία. Και οι δυό τους λάμπουν από έναν έρωτα απογειωτικό, που τους χάρισε μια δεύτερη εκστατική νιότη.

Η ζεστασιά και η οικειότητα των τριών μας παρέσυρε τα πάντα και άλλαξε όλη την ενέργεια γύρω μας, σα να φώτισε την ίδια τη νύχτα. Τα φαγητά ήταν πεντανόστιμα, οι άνθρωποι στο Βεράνι απίστευτα περιποιητικοί που μας κέρναγαν απανωτά μπύρες – το μαγαζί έκλεισε αλλά μας άφησαν μεχρι και τα φώτα ανοιχτά για να μη χαλάσουν τη μαγεία της παρέας που μιλούσε και γελούσε αδιάκοπα πάνω από 5 ώρες…Ο χρόνος είχε γίνει πάλι άχρονος και εμείς οι σοφότερες, ωραιότερες εκδοχές μας!

Ελένη, την πρωινή σου ευχή την απλώνω σε όλους μας γιατί τη βρήκα συγκλονιστική: Ναι, να μας είναι όλων όλα ευκολότερα και να ρέουν εν αφθονία σαν το νερό της πηγής στο Σύβρο!

Με όλο το φως και την αγάπη μου