Με το που πάτησα το πόδι μου στο σπίτι της Μάνυας, με τύλιξε η μεθυστική μυρωδιά της κουζίνας της, αυτή που μ’ είχε σκλαβώσει απ’ την πρώτη φορά…

Αφέθηκα στη μαγεία της!

Εδώ η ζεστασιά κι η αγκαλιά δεν ξεχειλίζει μόνο απ’ τις ταρτιέρες και τα κατσαρολάκια όπου λιώνουν καραμέλες και βούτυρα – ξεπηδάει απ’ τους τοίχους, απ’ τα βιβλία, απ’ τις κούπες και τα κουτιά των πάγκων, απ’ τα zucchini muffins, που συνωστίζονται στη γυάλινη καμπανούλα…

Η Ράνια ήταν ήδη εκεί, χωμένη μέσα στο λάπτοπ της. Μόνο κάτι σκόρπια λεπτά μπόρεσε να πατήσει τα πλήκτρα γιατί ο χώρος γέμισε ασφυκτικά μ’ αγκαλιές, παιδιάστικα γέλια και ξέγνοιαστα ουρλιαχτά χαράς.

Το orange bread άπλωθηκε νωχελικά μπροστά μας, ο καφές πήρε τη θέση του στις πιο ωραίες κούπες του κόσμου, τα κεριά πλημμύρισαν το χώρο με μια απίθανη μυρωδιά carrot cake, οι κουβέντες λύγισαν τη σιωπή, το μοίρασμα ισορρόπησε βαριά συναισθήματα κι έφερε στην επιφάνεια όλα τα ανάλαφρα, φωτεινά, ωραία κομμάτια μας.

Ρίξαμε πάνω στο τραπέζι τις ζωές μας, ανακατέψαμε καλά και τις γυρίσαμε ανάποδα.

Ετσι γίνεται πάντα! Οταν είμαστε μαζί, τα χρόνια μηδενίζονται – επουλώνουμε στοργικά τις πληγές μας και θυμόμαστε πόσο μακρυά έχουμε φτάσει.

Θυμόμαστε τους μικρούς και μεγάλους ηρωισμούς μας, τις ρωγμές που έφεραν φως, τα τραύματα που έγιναν άλματα.

Women understand