Ξένη ομορφιά Ι

Έφτασα στον Κεραμεικό το καταμεσήμερο, η λάβα φώλιαζε παντού…Χρειάστηκε να διασχίσω βιαστικά δυό τετράγωνα για να βρεθώ σε μια όαση επιβλητικής ομορφιάς, τέχνης, συμβολισμών και ιαματικών διαλόγων.

Η συνάντηση με τους περιούσιους φίλους μου έφερε μνήμες σχεδόν 20 χρόνων, μ’ έναν τρόπο καταιγιστικό μαζί με την δική τους αφήγηση ξανάδα συνοπτικά την ίδια μου τη ζωή…Λάτρεψα το χώρο τους και τα μαγευτικά αντικείμενα που τον όριζαν, απόλαυσα τις σκέψεις και τη φιλοσοφία της ζωής τους.

Μιλήσαμε για τη μοναχικότητα και τη μοναξιά, για την εκρηκτική δημιουργικότητα του αυθεντικού καλλιτέχνη, για τους συνένοχους-συντρόφους μας, για την απλότητα και τις θεραπευτικές ιδιότητες της τέχνης, για την αποκωδικοποίηση των συμβολισμών της και την εκχυδαισμένη εποχή μας, για τη μέγιστη σημασία των λέξεων και το διαλυμένο βασίλειο…

Λάτρεψα τον πωρόλιθο και τα χτενίσματά του, τις τετράποντες παλιές κουπαστές, τα ήμερα κυπαρίσια που ασφάλιζαν την είσοδο, την πλαστικότητα της φόρμας των φιδιών, τη φωτεινότητα του μπλε της θάλασσας, το πορφυρό της ανορίοτης μηλένιας σάρκας…Ολα τα ζοφερά και φωτεινά της ζωής αυτής, μέσα απ’ τα μάτια ενός μυημένου.