Θυμάμαι τα περσινά μου γενέθλια, τα πέρασα μόνη μου για πρώτη φορά, στο καταφύγιο της Λευκάδας. Το ταξίδι ήταν αναπόφευκτο αλλά κατέληξε να είναι η πιο ευτυχισμένη διαφυγή μου, η πιο ωραία συνύπαρξη του εγώ με τον εαυτό του…

Είχα ξαπλώσει όταν ήρθαν οι πρώτες ευχές με το γύρισμα της μέρας. «Zηλεύω! Να περνάς όμορφα! Σ’ αγαπώ τρελό κορίτσι!…Μεγαλώνεις σαν το καλό κρασί, απολαμβάνεις την κάθε μικρή σου στιγμή σα νάναι η τελευταία και ευτυχώς που υπάρχεις γιατί κάνεις τους γύρω σου να παραδίνονται στη μαγεία σου… Χρόνια Πολλάααα»

Γέλαγα σα μικρό παιδί… Γιατί είμαι ένα τρελό αγοροκόριτσο, γιατί απολαμβάνω κάθε μικρή στάλα ζωής σα νάναι η τελευταία, γιατί βρίσκω λόγο ύπαρξης μόνον στο να δίνω το χέρι και να πηγαίνω με τους γύρω μου λίγο παραπέρα…

Αργησα να κοιμηθώ καθώς με τύλιξαν οι ήχοι κι οι μυρωδιές εκείνης της μαγικής νύχτας. Το βλέμμα μου μαγνητίστηκε από τη φωτεινή ένταση του φεγγαριού, τις αντανακλάσεις του στη θάλασσα, τις κουκίδες που τρεμόσβηναν στα απέναντι νησιά…. Ανακάλυψα με έκπληξη νέους αποίκους στον έναστρο ουρανό, σκεπασμένη με το μελιτζανί κουβερτάκι μου άνοιξα διάλογο με το σύμπαν, που με κρατούσε με τόση αγάπη στην αγκαλιά του… Τα πρώτα μου γενέθλια εκεί, τα πρώτα μου γενέθλια χωρίς τα άγκιστρα που με κρατούσαν αιχμάλωτη, τα πρώτα μου γενέθλια όπου όλες οι ευλογίες ήταν τόσο ξεκάθαρα ορατές κι οι λόγοι για να ζω και να ευχαριστώ τόσο δυνατοί…

Και η μαγεία συνεχίζεται