Ανεβαίνοντας αργά από τη Βασιλική απόψε το φιδίσιο δρόμο, μου είναι αδύνατον να αντισταθώ.

Κατεβαίνω από το αυτοκίνητο, απλώνω τα χέρια και χαιδεύω το νερό που τρέχει ορμητικά και ασταμάτητα ενώ το φεγγάρι, θολό και χρυσίζον, ξεπροβάλλει ανάμεσα από τα κυπαρίσια της στροφής και γεμίζει με θαυμαστικά το σκοτάδι.

Τα αστέρια αιωρούνται από πάνω μου, γύρω μου μια ζεστή αόρατη παρουσία, μέσα μου μια βέβαιη ορατή προστασία, οι κορμοί που ησυχάζουν, η φύση που σιγεί…

Μόνο ο ήχος του ασίγαστου νερού διακόπτει τη σιωπή και της δίνει το απόλυτο νόημα…Ευτυχία!