Ευφορική μπαλίτσα ψυχής

28 Νοεμβρίου…Αλλη μια μέρα που ξεκίνησε σε βαθύ χειμωνιάτικο αποκλεισμό και απαλά, χωρίς να το καταλάβω, απελευθέρωσε τον πιο αισιόδοξο ανοιξιάτικο ουρανό της.

Φεύγοντας από το πρωινό coffee break ακούμπησα πάλι στα πρωινά θαύματά της! Μου κάνει καλό να παγώνω το τρέξιμο και να ανοίγω παρενθέσεις – νοιώθω σα να ανοίγω νέα κεφάλαια, μουσικά, μυστικά και πολύτιμα!

Ακολούθησα και πάλι το ίδιο τελετουργικό, τα μάτια εδωσαν lead στη νέα μαγεία που έφερε το άνωθεν στερέωμα…Με κατάπιε εύκολα μέσα του, η στοργή και το φως του γίνονται ποτάμι που με παίρνει μαζί του στην άλλη διάσταση.

Εδώ, τα περιττά και ασήμαντα της γήινης ζωής μου εξαυλώνονται κι εγώ μεταμορφώνομαι σε μια ευγνωμονούσα ευφορική μπαλίτσα ψυχής.

Μέσα στη σιωπή και την απομόνωση αυτής της διάστασης, δε βρίσκω μόνο την πηγή και τη γαλήνη μου – ακούω την αλήθεια και βρίσκω τις λύσεις.

Κοιτώντας επάνω, στερεώνομαι κάτω. Αγγίζοντας τα ίχνη του Θείου που λούζει μέσα κι έξω τις ζωές όλων μας…Και η παρούσα ζωή μου παίρνει Νόημα!