Απογευματινό φως

Πάλι νωρίς εγερτήριο σήμερα.

Στραπατσαρισμένη όπως ήμουν από τον λίγο ύπνο και την πολλή κούραση, έβαλα τη μέρα μου στον αυτόματο πιλότο κι έφτασα στην Ξενίας χωρίς να το πολυκαταλάβω.

Παραξενεύτηκα που ο δρόμος ήταν ανοιχτός και άδειος, ρωτώντας έμαθα οτι ο γύρος της Αθήνας ήταν κιόλας παρελθόν. Τέλειωσα εύκολα το μεσημεριανό μου τραπέζι, το παστίτσιο λαχανικών εξαφανίστηκε μέσα σε έναν απροσδόκητο κλοιό επιφωνημάτων που με ξύπνησαν και με έβαλαν σε ένα παιχνίδι λεκτικών υπαινιγμών με τους καλεσμένους μου.

Θυμήθηκα ότι είναι Κυριακή, οδηγώντας προς το γήπεδο για να δω τον αγώνα της Ελισάβετ.

Ανεβαίνοντας το φιδίσιο δρόμο της Σταμάτας, με συνάντησαν οι απογευματινές ακτίνες του ήλιου – ήρθαν κι έπεσαν πάνω μου με τον ίδιο πλαγιομετωπικό τρόπο, που με κατακλύζουν στη Λευκάδα.

Και με αφόπλισαν.

Πήραν μεμιάς όλη μου την κούραση, αλχημικά τη μετουσίωσαν σε χείμαρρο πρωτόγνωρης ευγνωμοσύνης.

Κατεβαίνοντας την ευθεία με τα κυπαρίσσια κι ενώ το γλυκό απογευματινό φως δημιουργούσε άπειρες μαγικές αντανακλάσεις, παραδόθηκα ξανά στα ζεστά ιαματικά της νερά… Τα έχω όλα – όσο πιο πολύ το πιστεύω, τόσο πιο πολύ γεμίζει με τα πάντα το σύμπαν μου.

The secret of having it all is believing you already do.