Θυμάμαι πως είχα αργήσει να κοιμηθώ χωμένη μέχρι το τελευταίο μου κύτταρο στο «Φως ανάμεσα στους ωκεανούς» της Stedman που μου έκλεψε την καρδιά…Χωρίς να το ξέρω, αυτή η μαγική ιστορία καλών ανθρώπων και των τραγικών τους αποφάσεων με συνέδεσε με τον πιο ωραίο τρόπο με τα γενέθλιά μου: «Της ψιθυρίζω ωραία πράγματα για τα όνειρά της. Οσο έχει κανείς ωραία πράγματα στο μυαλό του, είναι ευτυχισμένος. Αυτό ξέρω εγώ».

Ξαναθυμάμαι σήμερα και ανασαίνω, 50+4 της νέας μου ζωής…Ανασαίνω τις μυρωδιές της και είμαι μόνο ευγνώμων καθώς αποχαιρετώ διάφορες εκδοχές του εαυτού μου…Η ευτυχία είναι επιλογή.

Εχουμε πάντα επιλογή!

Oh Sunday
Next Post